Schoonheid is zuurstof voor de ziel

You told me again you preferred handsome men
But for me you would make an exception
And clenching your fist for the ones like us
Who are oppressed by the figures of beauty
You fixed yourself, you said, “Well never mind
We are ugly but we have the music
– Leonard Cohen “Chelsea hotel”

 

img_20161231_182244

Gisteren liep ik over straat met mijn Franse vriendin, die altijd dingen haat, of adoreert,  maar zelden iets daar tussenin, en die zei, dat ze een hekel heeft aan de schoonheidssalons op elke straathoek hier in Moskou. Gewoon omdat het er zoveel zijn. En overal. Alsof gebeiteld en geplamuurd worden het belangrijkste is in het leven. Voor veel vrouwen hier is mooi zijn hard werken en tegelijkertijd een integraal deel van de vaste  maandelijkse lasten. Maar is het beitelen en plamuren van je uiterlijk volgens een bepaald sjabloon wat schoonheid is? Niemand zal ontkennen dat die zelfmaakbaarheid soms ontspoort – in chirurgische ingrepen of een overdaad aan make-up die een mens dichterbij een karikatuur brengt dan bij het daadwerkelijke ideaal dat hij nastreeft. En dat er daarnaast mensen zijn die van nature beeldschoon zijn.

Tweedimensionale sjablonen

Het is een populaire gedachte dat symmetrie uiteindelijk bepaalt of iemand objectief gezien mooi is. Maar objectief gezien mooi zijn betekent voornamelijk dat de massa je zou beoordelen als zijnde mooi. Symmetrische schoonheid is voornamelijk een tweedimensionaal soort schoonheid. Wanneer we bijvoorbeeld een partner kiezen en dichterbij komen, spelen veel meer factoren een rol. Dingen als iemands geur, stemgeluid, gedrag, manier van kleden, manier van bewegen en spreken spelen allemaal een rol in het aanzwengelen van sympathieën in onze hersenen. Aan de andere kant is mode en alles wat erbij hoort een stuk minder oppervlakkig dan het lijkt. Een stukje textiel zegt soms meer over je innerlijk en de samenleving waarin we leven dan je denkt.

Een beetje waardering

Er zijn heel veel dingen die we mooi kunnen vinden, omdat hun algehele gestalte ons aanstaat. Een wild landschap, een stuk muziek, of iets bewegelijks als een mooie herfstdag. Of “de glimlach van een kind” om maar eens met Willy Alberti te spreken. Het gevoel dat die dingen in ons inspireren, dat we een beetje meer levend zijn dan anders, is min of meer hetzelfde. En als we dit kunnen uitdelen, dan is dat helemaal mooi. We kunnen een kind op de wereld zetten, ervoor zorgen dat onze wenkbrauwen Kardashian-waardig zijn, of we kunnen lappen tekst de wereld in smijten waarvan we hopen dat andere mensen het op prijs stellen. Iedereen heeft een beetje welgemeende waardering nodig in het leven.

IMG_20161231_162910.JPG
Sommige schepsels worden gewoon fabulous geboren, luipaardprint en parelmoer inbegrepen.

Er is niets moreel mis met make-up dragen, of hoge hakken, of plastische chirurgie, noch met geld uitgeven aan jezelf, of een of meer kinderen op een overbevolkte wereld zetten, of met je tijd en of geld besteden aan kunst en muziek die mensen zin in het leven geeft. Er is ook niets mis met niet willen meedoen aan de industrie van het uiterlijk en je wenkbrauwen en of andere lichaamsharen de vrije loop te laten. En niet dun te willen zijn, om wat voor reden dan ook. Schoonheid kan een monster zijn. Iedereen moet hem af en toe voeren, maar je moet op je hoede zijn dat-ie je arm niet tot aan de elleboog afbijt.

Een gezonde cynische tante

Soms knijp ik mezelf in mijn ziel met die gedachte, als ik voor mezelf een te dure aankoop probeer goed te praten. Maar ook wanneer ik uren aan een stuk bezeten achter mijn computer gekromd werkwoorden heb lopen analyseren, waarna ik opeens merk dat ik moet eten en mijn spieren in beweging zetten. Een bepaald ideaal hebben in het leven geeft je kracht, maar je ideaal heeft niks aan je wanneer je door de terugslag van diezelfde kracht verpletterd wordt.

Mijn wens voor 2017 is een goede tante worden, kunnen schipperen tussen werkwoordstijden analyseren, kinderen leren niet bang te zijn om Engels of Nederlands te praten en niet te veel maar ook zeker niet te weinig geld uit te geven aan handtassen, kimono’s, pedicures en bloemen van de oude omaatjes op het Kiev station. En om een gezonde cynicus te wezen. Waarmee je kunt lachen, maar niet op een boer-met-kiespijn manier.

Zo, nu ik dat van mijn lever af heb, kan er gedronken worden.


Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s