Niet liegen

Het is al een tijdje geleden dat ik iets geschreven heb. Niet dat ik het te druk had ofzo – ik had het wel druk, maar dat heb ik het altijd. Teksten verschijnen dan als een soort bijproduct van al het andere. Net als dat je op den duur altijd weer een keer naar de WC moet als je maar lang genoeg doorleeft. Maar ik hoefde gewoon niet zo nodig. Met schrijven ben ik ooit begonnen omdat ik niet kon praten.
Het is altijd makkelijker om achteraf
je gedachten te herkauwen en op papier te zetten,
dan om op het moment dat het ertoe doet, het juiste te zeggen.
En achteraf is het makkelijk, je met een pen een weg naar buiten te graven, jezelf te verklaren.
Schrijven is eigenlijk altijd een beetje liegen: eerst nadenken en dan de boel verdraaien met voorbedachten rade, jezelf goedpraten.
Je evenwicht herstellen terwijl je al op de grond ligt.

Een goede inspirationele quote maakt tenslotte
van elke kneus een goeroe.

Liever wil ik denk ik leren praten, dan mezelf een end weg te verschrijven. En deel zijn van de komedie van levende wezens, in plaats van ze in verhalen bij te zetten als personages, alsof ze niet leven (en ik dus ook niet).
Zo herschreef ik het eind van elke liefdesgeschiedenis, pagina’s vol. Of verwerken heet dat. Opschrijven waarom het allemaal zo erg niet is, en zo niet alleen moest zijn, maar zelfs beter is. En elk detail uit te wringen. Onlangs was er een geschiedenis, daar zou ik een boek over kunnen schrijven. Maar ik besloot het niet op papier uit te vechten, ik zei wat ik ervan dacht. En dat pakte een stuk beter uit dan anders.

IMG_20170503_215605
“Know you don’t get a chance to take a break this often. It isn’t stopping. I’LL WATCH YOU.” Oké is goed.

In Moskou ligt, zoals altijd, een antwoord op al je levensvragen op straat. Het is alleen de vraag of je iets met dat antwoord kunt. Intussen is het lente, er komt gestaag meer geld binnen, en ik loop vrolijk achteruit de toekomst in. Zoals the Fallouts zingen: “een bolderkar voor de deur,
met een kleine dikke chauffeur,
en dan verder geen gezeur.”

Landsliefde en tanteschap

Ik vraag me af of het mogelijk is om te zeggen dat je van Rusland houdt, zonder dat het bedenkelijke politieke implicaties heeft. Net als dat het moeilijk is te zeggen dat je van Nederland houdt, zonder dat mensen de PVV meeuw horen kraaien. Ik hou van allebei, want zo ben ik.

noorderlichtoogst.png
De noorderlichtoogst.

Gisteren was het Proshonoye Voskrenye. En kwam er onder mijn raam een stoet oude vrouwtjes met gebloemde hoofddoekjes voorbij, die liedjes zongen onder begeleiding van een accordeon. Proshonoe Voskresenye is het einde van de week waarop Maslenitsa gevierd wordt, een week waarin pannekoeken gegeten worden voorafgaand aan de vasten. En de dag waarop mensen aan anderen vergeving vragen voor alles wat ze fout hebben gedaan.  Zingende oude vrouwtjes doen me altijd denken aan Noord-Rusland. Waar mensen nog in houten huisjes wonen. Met een houtkachel. En waar oude vrouwtjes op verjaardagen samenkomen en liedjes zingen. Als in een sprookje. Soms een beetje een melancholisch sprookje, maar een sprookje.

Mijn kamergenoot en ik keken die ochtend een paar van mijn favoriete Sovjettekenfilms, over Noord-Russische sprookjes waarin ijsberen op stukken permafrost rondpeddelen, pinguins sigaretten verkopen en de liedjes die mensen zingen in de vrieskou veranderen in een soort sneeuwvlokjes. Die vervolgens op de markt worden verkocht. Het communisme daar kan ik verder niet zoveel mee, maar Sovjettekenfilms zijn animatie meesterwerken. Zoals deze. En vooral ook deze, over hoe omstandigheden soms zelfs een voorbeeldige burger tot wandaden kunnen drijven.

Daarna gingen we naar het park, om te schaatsen. Maar voor de gelegenheid (feestdag) was de prijs omhoog gegaan van 450 naar 1000 roebel, zoals te lezen stond op een briefje dat voor het raam van de kassa geplakt was. En wat natuurlijk op internet niet te vinden was. Hoofdstedelijke anti-climax. Maar toch hou ik van Rusland, met zijn zingende oude vrouwtjes en stadsparken ter grootte van een gemeente. Maar ook van Nederland, waar elk moment mijn eerste nichtje geboren gaat worden. En vlak daarna de tweede in België. Hoe blijft een mens kalm in zulke situaties. Jezus.

Hoe de Belastingdienst mijn leven niet makkelijker maakte, maar wel leuker

2016-06-09_09-27-00.png
Mia Borsisavljevic – Nista licno

Een Phd doen in Rusland is een beetje een rare situatie. In tegenstelling tot in Europa, is het salaris belabberd. Of, zoals in mijn geval, nul. Je moet dus op de een of andere manier lucratief zien bij te beunen. Daarom geef ik Engelse en Nederlandse les; op een schooltje voor ongeveer vijf en halve euro per uur, en privé voor zestien. En ik corrigeer en vertaal teksten van studenten en kennissen voor bescheiden bedragen. Daarnaast schrijf ik af en toe een paar SEO teksten, om nog wat euro’s binnen te krijgen die ik opspaar voor vliegtickets. Als Nederlander zou je van zulke bedragen gaan huilen, maar mijn vaste lasten zijn erg laag (voor mijn kamer die ik deel met een kamergenoot betaal ik 20 euro per maand inclusief alles, en er is een klein sportzaaltje beneden). Het is ook een kwestie van prioriteiten.Ik kan best een kamer voor mezelf gaan huren, maar dan zit ik overal verder vandaan. En is het afgelopen met khachapuri eten. Naar de pedicure gaan. Wijn drinken. En verse groenten kopen. Zolang ik dat kan zonder dat ik bij mensen om geld moet vragen vind ik het eigenlijk wel prima.

En zoals Isaak Babel al schreef, de dikste portefeuilles zijn bestikt met tranen. Op een bepaald moment raakte ik een beetje opgeslokt in het dagelijks bestaan in Moskou, waarin mensen kromliggen om 4 à 500 euro per maand binnen te harken (een klein appartementje kost ongeveer dat – of net iets meer per maand),of zelfs nog minder. En met liefde zichzelf nog doder werken voor een paar extra kopekes. Arbeidsregelgeving bestaat hier niet echt, in de zin van, per zoveel uur zou je pauze moeten hebben. En een werkdag heeft een bepaalde lengte. Totdat ik me realizeerde dat ik om te sloven voor een minimumloon niet naar Rusland had hoeven komen. Dan had ik gerust in Nederland kunnen blijven, waar ik met al mijn geesteswetenschappendiploma’s vast binnen de kortste keren door het UWV de kas in gestuurd zou worden. Ofzo.

Daarom bedacht ik dat het een goed idee was om mijn schrijversbedrijf uit te breiden – minder werken en meer geld verdienen – en schreef me in bij de KvK. Daar verzekerden ze me dat het geen probleem was om op papier in Nederland freelance werk te doen terwijl je in Rusland woont, zolang je maar een vestigingsadres hebt. Toevallig heb ik ouders die in Nederland wonen, dus had ik ook een vestigingsadres. Het leek me een goede praktische oplossing. Tegelijkertijd besloot ik minder te gaan lesgeven.

Tot ik opeens werd gebeld door de Belastingdienst. Ik was direct in paniek, omdat ik op mijn Russische nummer werd gebeld door een Nederlands nummer. Kennelijk mag dat dus helemaal niet, en heeft de KvK me verkeerd voorgelicht toen ik er expliciet naar vroeg – je kunt als Nederlands bedrijf je werkzaamheden niet permanent in het buitenland uitvoeren. Of ja, het kan wel, je mag alleen geen BTW heffen. En zonder dat heeft een KvK-inschrijving niet bijzonder veel toegevoegde waarde. Achteraf natuurlijk heel logisch.

De grote stroom euro’s bleef dus uit. Al betwijfel ik enigszins of ik hem succesvol had aangezwengeld als ik wel een BTW-nummer had gekregen. Ik kwam er namelijk al gauw achter dat SEO schrijven weliswaar per opdracht lucratiever is dan lesgeven, het heeft dezelfde keerzijde als privéles geven – je moet continu actief op zoek naar leerlingen. Soms heb je geluk en tref je een gemotiveerde leerling die consequent 1 à 2 keer per week les wil, maar ook die zijn wel eens ziek. Of op vakantie. En dan heb je geen inkomen. Of je moet weer een nieuwe binnenslepen. En daar gaat heel veel tijd en energie in zitten. En ik ben geen verkoper. Wat in de 21e eeuw, en in het bijzonder in Nederland natuurlijk een beetje een sociale handicap is. Wie geen lucht kan bakken, krijgt geen brood op de plank. Je moet een beetje weten hoe je jezelf moet verpakken en bij wie je het moet aanbieden. En hoe. Dat is allemaal niks voor mij.

Maar daardoor ben ik dus minder gaan werken (zodat ik meer kan werken, ha) en heb ik nog minder geld. Maar het leven wordt er intussen beter op. Tegen de tijd dat ik terugkom ben ik vast niet rijk en succesvol, maar op zijn minst wijzer. Ik wil denk ik niet succesvol zijn, maar gewoon evolutionair stabiel. Of in elk geval nog niet.

Bij de pedicure

img_20161029_191201
Dit is een oude foto, maar ik ben momenteel een kalknagel aan het genezen, sorry.

Ik beschouw het maar een teken van integratie dat ik ook een beetje ben gaan vinden dat een regelmatige pedicure deel van de vaste lasten is die in het leven betaald moeten worden. Dus ga ik eens in de drie maanden langs bij een Armeense chick die anderhalf uur aan een stuk mijn voeten hakt, schuurt en polijst terwijl ik koffie drink.

 

“Moskou is een vreselijke plek. Het klimaat is verschrikkelijk, de zomer is veel te kort en de winter te lang. De mensen zijn hier onbeschaafd. Mensen komen hier van overal naartoe en ze hebben geen van allen manieren. De vrouwen zijn onverzorgd en kleden zich niet mooi. Van de mannen is hooguit 5% normaal, en dat kan alleen maar omdat de vrouwen geen zelfrespect hebben. Ik vertrouw hier niemand. Je weet nooit wat je in huis haalt. De raarste mensen kom je tegen. Vooral in onze branche, in de schoonheidsindustrie. Zelfs homo’s komen hier. En ze schamen zich niet eens (kun je nagaan).”

– Tja, daar schrik ik niet echt van. Ik kom uit Nederland, hè. Bij ons is dat allemaal niet zo’n probleem.

“Ik snap die mensen niet.”

“In Jerevan, daar is de lucht zuiver. Vanwege de bergen. En de mensen zien er altijd chique uit. Of ze nou naar de markt gaan of naar een restaurant, ze zijn altijd van top tot teen verzorgd. In Jerevan heb ik een appartement en een huis. Als het daar winter is, dan ligt er overal prachtige witte sneeuw die onder je schoenen knispert. En de zon schijnt. Zodat je gewoon lekker kunt wandelen. Niet zoals hier. En het fruit, oh het fruit. Vooral in de zomer.”

“Een week hooguit. Lager houd ik het niet uit daar. Dan heb ik alweer zin om terug te gaan naar Moskou.”

Op een gegeven moment kwam de schoonmaker binnen, die zei: “Komt een man bij God en vraagt, God, hoe kan het toch dat meisjes zo geweldig zijn? Ze zijn zo mooi en interessant. En waarom zijn vrouwen dan tegelijkertijd zo verschrikkelijk? Waarop God antwoordt, omdat meisjes door mij gemaakt worden. En vrouwen door jullie (mannen).”

 

Vooruit

IMG_20170107_212300.JPG

Over iets meer dan twee maanden word ik 28. En wordt die jongen met die bolle wangen achter mij vader. Volgens mij ben ik in tegenstelling tot mijn broer nog een beetje blijven steken in de fase op de foto. Maar sinds januari ben ik een bedrijf. En kun je me inhuren om je website vol te laten schrijven met SEO en andere content die niemand ooit leest (voorbeelden kan ik naar je sturen op aanvraag). Of juist wel. En je kan me inhuren om te vertalen van Nederlands naar Engels of Russisch. En andersom. hcsissuR fo slegnE raan sdnalredeN.

Schoonheid is zuurstof voor de ziel

You told me again you preferred handsome men
But for me you would make an exception
And clenching your fist for the ones like us
Who are oppressed by the figures of beauty
You fixed yourself, you said, “Well never mind
We are ugly but we have the music
– Leonard Cohen “Chelsea hotel”

 

img_20161231_182244

Gisteren liep ik over straat met mijn Franse vriendin, die altijd dingen haat, of adoreert,  maar zelden iets daar tussenin, en die zei, dat ze een hekel heeft aan de schoonheidssalons op elke straathoek hier in Moskou. Gewoon omdat het er zoveel zijn. En overal. Alsof gebeiteld en geplamuurd worden het belangrijkste is in het leven. Voor veel vrouwen hier is mooi zijn hard werken en tegelijkertijd een integraal deel van de vaste  maandelijkse lasten. Maar is het beitelen en plamuren van je uiterlijk volgens een bepaald sjabloon wat schoonheid is? Niemand zal ontkennen dat die zelfmaakbaarheid soms ontspoort – in chirurgische ingrepen of een overdaad aan make-up die een mens dichterbij een karikatuur brengt dan bij het daadwerkelijke ideaal dat hij nastreeft. En dat er daarnaast mensen zijn die van nature beeldschoon zijn.

Tweedimensionale sjablonen

Het is een populaire gedachte dat symmetrie uiteindelijk bepaalt of iemand objectief gezien mooi is. Maar objectief gezien mooi zijn betekent voornamelijk dat de massa je zou beoordelen als zijnde mooi. Symmetrische schoonheid is voornamelijk een tweedimensionaal soort schoonheid. Wanneer we bijvoorbeeld een partner kiezen en dichterbij komen, spelen veel meer factoren een rol. Dingen als iemands geur, stemgeluid, gedrag, manier van kleden, manier van bewegen en spreken spelen allemaal een rol in het aanzwengelen van sympathieën in onze hersenen. Aan de andere kant is mode en alles wat erbij hoort een stuk minder oppervlakkig dan het lijkt. Een stukje textiel zegt soms meer over je innerlijk en de samenleving waarin we leven dan je denkt.

Een beetje waardering

Er zijn heel veel dingen die we mooi kunnen vinden, omdat hun algehele gestalte ons aanstaat. Een wild landschap, een stuk muziek, of iets bewegelijks als een mooie herfstdag. Of “de glimlach van een kind” om maar eens met Willy Alberti te spreken. Het gevoel dat die dingen in ons inspireren, dat we een beetje meer levend zijn dan anders, is min of meer hetzelfde. En als we dit kunnen uitdelen, dan is dat helemaal mooi. We kunnen een kind op de wereld zetten, ervoor zorgen dat onze wenkbrauwen Kardashian-waardig zijn, of we kunnen lappen tekst de wereld in smijten waarvan we hopen dat andere mensen het op prijs stellen. Iedereen heeft een beetje welgemeende waardering nodig in het leven.

IMG_20161231_162910.JPG
Sommige schepsels worden gewoon fabulous geboren, luipaardprint en parelmoer inbegrepen.

Er is niets moreel mis met make-up dragen, of hoge hakken, of plastische chirurgie, noch met geld uitgeven aan jezelf, of een of meer kinderen op een overbevolkte wereld zetten, of met je tijd en of geld besteden aan kunst en muziek die mensen zin in het leven geeft. Er is ook niets mis met niet willen meedoen aan de industrie van het uiterlijk en je wenkbrauwen en of andere lichaamsharen de vrije loop te laten. En niet dun te willen zijn, om wat voor reden dan ook. Schoonheid kan een monster zijn. Iedereen moet hem af en toe voeren, maar je moet op je hoede zijn dat-ie je arm niet tot aan de elleboog afbijt.

Een gezonde cynische tante

Soms knijp ik mezelf in mijn ziel met die gedachte, als ik voor mezelf een te dure aankoop probeer goed te praten. Maar ook wanneer ik uren aan een stuk bezeten achter mijn computer gekromd werkwoorden heb lopen analyseren, waarna ik opeens merk dat ik moet eten en mijn spieren in beweging zetten. Een bepaald ideaal hebben in het leven geeft je kracht, maar je ideaal heeft niks aan je wanneer je door de terugslag van diezelfde kracht verpletterd wordt.

Mijn wens voor 2017 is een goede tante worden, kunnen schipperen tussen werkwoordstijden analyseren, kinderen leren niet bang te zijn om Engels of Nederlands te praten en niet te veel maar ook zeker niet te weinig geld uit te geven aan handtassen, kimono’s, pedicures en bloemen van de oude omaatjes op het Kiev station. En om een gezonde cynicus te wezen. Waarmee je kunt lachen, maar niet op een boer-met-kiespijn manier.

Zo, nu ik dat van mijn lever af heb, kan er gedronken worden.


Iraans meisje

Een leerlinge van mij is een tienjarige etnische Iraanse uit Samarkand (Oezbekistan). De geschiedenis van wat men ook wel Centraal-Aziatische Iraniërs noemt is behoorlijk interessant, helaas heeft alleen de Russische Wikipedia er wat over te zeggen. Mijn leerlinge belde na de les haar moeder om te zeggen dat ze opgehaald kon worden. Er volgde een levendige discussie via de telefoon. Daarna zei ze tegen mij: “Jammer, het is niet gelukt om m’n moeder te slim af te zijn. Ik ben heel sluw en probeer altijd iedereen te slim af te zijn. Daarom noemen ze me op school ‘de vos’. Ik wilde dat mijn tante me kwam ophalen, want dan kan ik bij haar TV kijken. Bij ons thuis zit er een code op de TV.”

Het was al donker, dus ik besloot met haar buiten voor de school te wachten tot ze werd opgehaald.

“Op school word ik ook wel zwartoogje genoemd, omdat ik zulke donkere ogen heb. Ze zijn niet echt zwart, maar soms lijkt dat zo. Ik spreek vier talen: Russisch, Engels, Azerbeidzjaans, Tadjieks.. en mijn moedertaal is Iraans.”

– Dat zijn er al vijf. Zie je, je bent zelf de tel al kwijt hoeveel talen je spreekt.

Daarna liet ze me de betekenis van verschillende Iraanse woorden raden. Ik had ze vrij gauw geraden doordat ze begon met alleen maar verwantschapstermen (moeder, oma, broer, tante). Daarna dacht ze even na en keek naar iets achter mij. “Boom” raadde ik. – Nee. “School” – Ja! Hoe kan het dat u dat allemaal zo snel raadt. (Het antwoord is taalkundige superkracht.)

“Mijn moeder is net zo oud als u. Ze is getrouwd op haar zestiende. Nu is ze een alleenstaande moeder. Mijn vader mag ik niet. Ik heb hem maar één keer gezien, maar dat was genoeg. Mijn oma wilde een cadeautje voor me kopen en toen zei hij tegen haar, waarom geef je geld uit aan dat kind? Koop liever iets voor mij.”

“In Oezbekistan zijn wij eigenlijk heel rijk.

– En hier? Ook? Of kan het er wel mee door?

“Het kan er wel mee door. In Samarkand hebben we echt een enórm huis. Een echt huis, niet zoals die appartementen hier. Een echt apart huis, als op het platteland. Maar dan beter, want het is in de stad.”

 

Uiteindelijk kwam na een minuut of tien tante aanzetten.

 


 

Bij de kapper

img_20161207_114737

Nadat ik de tandarts heb overwonnen, vond ik het vandaag tijd om een andere angst onder ogen te zien: de kapper. In het Russisch heet de kapper parikmacher, oftewel pruikenmaker (een verbastering van het Duitse Perückenmacher). Dat is een beetje raar, maar elke taal heeft zo zijn woorden waarvan iedereen weet wat ermee bedoeld wordt, maar waarbij niemand ooit echt nadenkt over waar het vandaan komt. In het Nederlands heet een kapper immers ook een kapper. Terwijl de kapper tegenwoordig allang niet meer kapt. Bomen kappen we. De kapper knipt of “doet” je haar.

Ik was bang voor de kapper omdat Nederlandse kapsters bij het zien van een bos krullen direct met de schaar op je hoofd duiken om je te snoeien als een schaap, terwijl je wanhopig “alleen de puntjes” stamelt. Vervolgens gaan ze je haar lekker een potje staan föhnen met een diffuser. Als resultaat heb je een pittig, kort kapsel met krullen die alle kanten op staan alsof je een schaap van middelbare leeftijd bent dat net zijn hoef in het stopcontact heeft gestoken. Meestal maakte de kapper me nog harder aan het huilen dan de tandarts. Daarom was ik al jaren niet meer geweest. Af en toe knipte ik zelf wat dooie stukjes eraf.

Nu heb ik in de tussentijd goede ervaringen met schoonheidsbehandelingen in Rusland. De relatie met mijn waxeuse gaat met rasse schreden vooruit en ik heb een maand geleden een uitstekende pedicure gehad. Aanvankelijk was ik een beetje teleurgesteld dat er bij haarverzorging geen optie “extra glitters” bestaat. En ik maakte me een beetje zorgen over het feit dat mijn kapster een Aziatische met dik, zwart, glanzend, kaarsrecht haar was.

Maar uiteindelijk ben ik heel content. “Kort haar staat jou niet,” zei ze. Zelfs het föhnen liep goed af.

Slecht in rekenen 2.0

Omdat ik aan een modern instituut verbonden ben moet ik programmeren. Ik kan er geen zak van, maar ik doe mijn best zo goed en kwaad het gaat me de basis eigen te maken die ik nodig heb om mijn werk te kunnen doen. Namelijk mijn data in een programma steken en er berekeningen op uitvoeren, en daar grafieken van maken. Soms boek ik een kleine overwinning met simpele oefeningen

2016-08-13_11-00-55
Hier controleerde ik mijn vermoedens over een paar logische stellingen. Weet je hoe blij ik was.

Andere keren sla ik een avond stuk om al mijn geliefde qχʼ en tɬʼ klanken normaal te kunnen laten zien. Zonder succes. Tussen haakjes, voor wie nieuwsgierig is naar hoe dit klinkt kan ik de informatieve video van deze grappige meneer aanraden (hij legt heel grappig uit hoe mensen spraakgeluiden maken, onder andere door het te hebben over de onderdelen van ons spraakkanaal als ‘fleshy bits’ die heen en weer wapperen, maar zijn voorbeelden voor de uitspraak van ejectieven zijn niet zo heel duidelijk, dus als je gewoon even wil horen hoe zoiets in de praktijk klinkt is er Winnie de Poeh in het Avaars).

Mijn grootste overwinning op het gebied van programmeren dit jaar is eigenlijk dat ik tegenwoordig niet meer moet huilen als het niet lukt (ja echt waar), maar gewoon een beetje voortmodder. En me afreageer door af en toe schuttingtaal in mijn code te verwerken.


 

Een beetje glitter in je leven

In Russische schoonheidssalons voel ik me als een vis op het droge. Deze week besloot ik dat het tijd was voor een bikiniwax. Toen ik de prijslijsten van diverse salons bestudeerde, leerde ik dat je behalve alleen de zijkanten bijsnoeien voor je badpak, of alles weghalen, ook een bikini design kunt bestellen. Daar kun je dan naar smaak extra glitters aan laten toevoegen voor slechts 2 euro, of strass steentjes, á 10 roebel per stuk (14 cent). Ergens spreekt het me wel aan dat zelfs voor je bikini-zone een design met glitters binnen de mogelijkheden ligt. Ik denk dan vooral aan wat er om moet gaan in degene voor wie zo’n glamourdoos tevoorschijn getoverd wordt.

Uiteindelijk besloot ik naar de dichtstbijzijnde salon te gaan voor een wax zonder glitterextensies, want in Rusland is dat vaak al een toestand genoeg. Ik dacht terug aan de laatste keer dat ik me in Rusland liet waxen (lang, lang geleden), en de schoonheidsspecialiste ruim 40 minuten daar beneden doorbracht. Na een slepende sessie waar ze op een gegeven moment met een soort vergrootglas, een pincet en een tandartslamp aan de gang ging, had ik het idee dat we iets hadden opgebouwd samen. Ik ben namelijk gewend dat Nederlandse en Belgische waxspecialisten ongeveer een kwartier nodig hebben om om het even welke struik te vellen. Er worden geen verzachtende crèmes en lotions ingemasseerd, en er wordt niet te flauw gedaan. Je hebt het gevoel dat je een stuk vlees bent dat aan de lopende band wordt afgewerkt. Rats-rats en klaar ben je. Mijn schoonheidsspecialiste in Gent kon zonder treuzelen haar werk uitvoeren terwijl ze haar telefoon tussen haar oor en schouder geklemd hield en haar man vertelde over de eerste schooldag van haar kind. En zo heb ik het graag.

In Rusland gaat het allemaal zo makkelijk niet. De laatste keer dat ik me hier liet waxen had ik gezegd dat het niet de eerste keer was. De schoonheidsspecialiste lichtte dus verder ook niet toe wat voor dubieuze tintelende crèmes en toestanden ze allemaal in stond te wrijven voor ze begon. Dit keer kwam er, naast dubieuze crème, ook talkpoeder aan te pas. Vervolgens ging ze aan de gang, steeds kleine stukjes tegelijk, en keek ze me na elk stukje bezorgd aan en vroeg of het wel ging. Op den duur merkte ze verbaasd op dat ik zelfs niet met mijn ogen knipperde. Uiteindelijk had ze ook een half uur nodig, maar gaandeweg realiseerde ze zich dat ze me daadwerkelijk geen pijn deed. Ik heb goede hoop dat ze volgende keer wat minder bang is en de klus in 20 minuten geklaard is. Wie weet laat ik daarna wel een design met glittereffecten uitvoeren.