Kinders bie de vleet

Verteld door Nelly (1932) uit Oud-Vossemeer op 8 november 2016.

Een klein uusje, en vee kinders.
Zo ist leven van Jewannes en Jannie.
‘Oevee kinders ‘a ze èn, ik zou ‘t nie kunne zèhe – een trouwboekje vol.
Ieder jaer, komt ‘r wè een kleinen bie.
Ze bin altied mee liefde ontvange.
Noe was Jannie aweer in verwachting, en ze ‘oopte mà, dat ‘t d’n leste keer mocht wezen.
De dokter ad d’r ok à ‘s iets van hezeid.
Mà, á menéér pastoar gewist was, dan, ie zei oaltied, ‘t bin zeheniengen van onzen lieven ‘eer, vrouwtje.
De pastoar kon licht klesse, ie ‘oefden zovee monden niet te vull’n.
en op de wereld te briengen ‘oefden ie ok nie.
‘t was een ‘eele zurreg.Op een kouwe, rehenachtige najaersdag was ‘t zo varre.
De ouwste kinders mosten nae de buren, en de kleintjes vroeg nae bed.
Die sliepe mee z’n allen op zolder.
‘t wier duuster, toen a Jannie zei, ‘’k zou de dokter mar aele Jewannes, tis tied.’
‘t was een eel eindje loape nae de dokter z’n uus – ie o heen fiets.
Ze konne amper de dokter betaele, zo aerrem waere ze.
mar a de kleinen hebore was, dan krehe ulder altied eiers en spek en mellek van de baes waer a Jewannes boereknecht was.
De dokter was drek bereid om mee te haen.
Ie kenden z’n klantjes.

Jannie á de lamp al angestoken.
‘t was in de tied van de petrolielampen.
En toen kroop ze in de bedstie.
Ze waere net terug, of de baby kwam al op de wereld.
Dae komt ‘r nog jintje, zei d’n dokter.
Ma daer o ze jimae nie op gerekend.
‘Oe kan dat noe?’ zei Jewannes, die a aneens uit eel z’n doen was.
Ze komme op ‘t licht af, zei d’n dokter.
En die kon ‘t wete.

Toen klom Jewannes op een stoel, en ie blies de lamp uut.
Twaeje teheliek. Oe most ‘n dat betaeld kriehe.
Ie a vo jinne hespaerd.
De dokter zei, tis goed zo.
ik rekene bie de boeren we wat meer.
Weze jullie ma helukkig met je twee hezonde kindertjes.
Jewannes was hlad van de kaerte.

Ie bad stilletjes in een ‘oekje van de kamer.
Oh jere, wilt u ons nie mi zehene.
We en a zovee zeheniengen he’ad.
En helukkig bleef t bie die dertiene.

Een klein huisje, en veel kinderen.
Zo is het leven van Johannes en Jannie.
Hoeveel kinderen ze hebben zou ik niet kunnen zeggen – een heel trouwboekje vol.
Ieder jaar komt er weer een kleine bij.
Ze zijn altijd met liefde ontvangen.
Nu was Jannie alweer in verwachting, en ze hoopte maar, dat het de laatste keer mocht zijn.
De dokter had er ook al eens iets van gezegd.
Maar als meneer pastoor langskwam, dan zei die altijd, “het zijn zegeningen van Onze Lieve Heer, vrouwtje.”
De pastoor had makkelijk praten: hij hoefde niet zoveel monden te vullen.
En op de wereld brengen hoefde hij ze ook niet.
Het was een hele zorg.Op een koude, regenachtige najaarsdag was het zo ver.
De oudste kinderen moesten naar de buren, en de kleintjes moesten vroeg naar bed.
Die sliepen met zijn allen op zolder.
Het werd al donker toen Jannie zei: “Ik zou de dokter maar halen, Johannes, het is tijd,”
Het was een heel eindje lopen naar het huis van de dokter – hij had geen fiets.
Ze konden amper de dokter betalen, zo arm waren ze.
Maar als de kleine geboren was, dan kregen zij altijd eieren, spek en melk van de baas waar Johannes boerenknecht was.
De dokter was direct bereid om mee te gaan.
Hij kende zijn klanten.

Jannie had de lamp al aangestoken.
Het was in de tijd van de petroleumlampen.
En toen kroop ze in de bedstee.
Ze waren net terug, of de baby kwam al op de wereld.
Er komt er nog ééntje, zei de dokter.
Daar hadden ze helemáál niet op gerekend.
“Hoe kan dat nou?” zei Johannes, die ineens helemeaal uit zijn doen was.
“Ze komen op het licht af,” zei de dokter.
En die kon het weten.

Johannes klom op een stoel, en blies de lamp uit.
Twee tegelijk. Hoe moest hij dat gaan betalen.
Hij had er maar voor één gespaard.
De dokter zei, het is wel goed zo.
Ik reken bij de boeren wel wat meer.
Wezen jullie maar gelukkig met jullie twee gezonde kindertjes.
Johannes was helemaal van de kaart.

Hij bad stilletjes in een hoekje van de kamer.
“Oh Here, wil je ons niet meer zegenen.
We hebben al zoveel zegeningen gehad.”
En gelukkig bleeft het bij die dertien.