DSC_0019

Het is zomer en de dorm waar ik woon loopt langzaam leeg.
Iedereen gaat terug naar zijn thuisland.
Nog een week en dan is het überhaupt alleen nog
ik en de buurman uit Oezbekistan.
Sommigen komen nooit meer terug.
Je zou er een beetje melancholisch van worden,
van zo’n eenentwintigste eeuws bestaan
van migrerende mensen.
Maar voor elke nieuwe vriend die weggaat,
spoelen er weer oude bekenden aan.
Nooit een saai moment.

Intussen is het op werk rustig.
Serieuze grammatica, daar doen we ‘s zomers niet aan
Er zijn weinig kinderen
we kletsen en we knutselen alleen maar.
Juf Samira vindt het allemaal wel best.

Engels mag een wereldtaal zijn,
met Nederlands kom je pas écht overal.
Zo was ik onlangs op sollicitatie
bij de ambassadeur van een Afrikaans land.
Nu wandel ik twee keer per week naar zijn huis
in een lommerrijke buurt voor rijkelui
pal in het centrum.
Om zijn dochter wat Nederlands te leren.

Intussen heb ik vier bijbaantjes.
Koning te rijk
met mijn zakken vol bankbiljetten.
Het kon alleszins slechter.