WOW 8.12.2016

img_20161209_004355
Aquaaerobika at WOW

Het is al ruim een jaar geleden dat ik een keer op Moscow Fashion Week belandde en daar stukjes over schreef (1, 2). In veel opzichten is Fashion Week heel saai. Veel wachten, veel mensen die er allemaal hetzelfde uitzien. Met allemaal dezelfde zwarte hoedjes en zonnebrillen, en op precies dezelfde manier hun jas over hun schouders geslagen. Waardoor de eerste rij er uitziet als een rij kraaien op een tak. Met telefoons in hun klauwen. De meeste mensen kijken niet naar de show met hun ogen, maar met hun iphone. Wanneer het licht uitgaat voordat de show begint, zie je tegenover je een zee van gezichten die door hun telefoonscherm met een blauwe gloed vanonder belicht worden.

En veel saaie ontwerpers ook.

Per toeval belandde ik deze week bij een fashion evenement in het architectuur museum, waar twaalf kunstenaars en designers een collectie lieten zien. In een aantal lege zalen achter elkaar. Met houten vloeren, hoge plafonds en enorme kroonluchters. De doorgangen van de ene naar de andere zaal waren de catwalk, waarover op hoog tempo de collecties werden afgevuurd zonder pauze. Van het couturesque tot het totaal conceptuele. Niet alle collecties waren even sterk. Hoe zijn er überhaupt nog mensen die niet zijn uitgekeken op ironische plastic punkparodieën in My Little Pony kleuren. Al zijn ze soms nog zo visueel effectief.

Na de show vertelde een uitgelaten curator dat het idee voor het hele evenement iets meer dan een maand geleden pas was geboren onder vrienden, en ze sindsdien 24/7 hebben gewerkt met vrijwilligers om het op touw te zetten. Doordat het strict genomen geen puur mode evenement was, was het publiek een stuk enthousiaster en minder verveeld. Wat fijn is. Met name de collecties van Evgeniya Barkova en Kirill Mintsev waren tot in de puntjes uitgedacht. Met modellen die net op hun tenen liepen als ballerina’s in een muziekdoosje. Of die zwalkten over de catwalk als een dronken tiener die intussen een sigaret uit een sigarettenpijpje rookt (een echte, in het museum). En de levende sculpturen van curator Roman Ermakov blijven indruk maken, al heb je ze al eerder gezien, vooral door de manier waarop zijn modellen in de pakken bewegen.

De show werd afgesloten door Aquaaerobika van Sasha Frolova. Waarvan ik eigenlijk niet precies weet wat het is. Het komt er op neer dat een groep mensen in latex pakken met enorme opblaasbare pruiken danst en zingt op een hysterische maat. In andere woorden: Wow (zie World of Lola voor hoge resolutie foto’s en een verslag, en de Facebookpagina van WOW voor meer beeldmateriaal).


 

 

 

Advertisements

Kleren

a585fb6c9875126ca6f82c1c3f3af0fa

Sinds kort heb ik een nieuw levensdoel. Op een zonnige namiddag ging ik langs bij de winkel van Georgische ontwerpers aan de Patriarchenvijvers in Moskou, want er was korting en gratis wijn zeiden ze. Ik had eerder al geprobeerd te informeren naar de prijs van een kimono waar ik op zat te azen, maar toen schreven ze terug, dat ze geen webshop waren en daarom geen uitspraken daarover deden via internet. Dat ik maar op de koffie moest komen. Ergens had ik de vege hoop dat ik de kans zou krijgen wat spaargeld stuk te slaan aan een zwaar afgeprijsd kunststukje, maar de kimono’s waren niet in de uitverkoop. Ik paste een kimonoïde kledingstuk van meer dan 1000 euro en deed alsof ik in de gelegenheid was er ja of nee tegen te zeggen. Ik hoorde mezelf praten en dacht, dit gelooft niemand. Maar toen vroeg de verkoopster of ze mijn nummer moest opschrijven zodat ze me kon bellen en op de hoogte houden wanneer er iets nieuws binnenkwam van de ontwerper, Lasha Devdariani. Hij maakt met de hand kimono-achtige kledingstukken van antieke stoffen die hij uit India haalt. Op de hanger lijken het net ouwe patchwork lappen, maar als je er één aantrekt voel je je direct de koningin van de woestijn. En dat gevoel kan ik nu niet meer afschudden. Wetenschap is leuk, maar mooie dingen hebben is ook belangrijk.

f8517ab752e3ad2004d664cc28e9ec29

De foto’s in deze blogpost komen van de Instagram account van Lasha Devdariani. Een aanrader voor wie houdt van textiel en Oosterse taferelen.

 

Ovo je Balkan

2016-06-13_23-18-19

Niet iedereen weet dit, maar ik ben groot liefhebber van Balkan muziek. Als ik zeg Balkan muziek heb ik het niet over de Oost-Europese carnavalsorkesten die midden jaren nul in de mode waren en waar Nederlandse jongens met festivalhoedjes ongericht van op en neer gaan springen – als ik zeg Balkan muziek heb ik het over turbo-folk en pop-folk of chalga – Servische en Bulgaarse popmuziek.

In de eerste plaats hou ik vooral van de lekkere, voorspelbare ritmes waar je van op aan kan. Ik kan niet dansen op house en slechts bij vlagen op indie. Op Balkan muziek kan ik daarentegen dansen in mijn slaap. Of terwijl ik achter mijn computer zit Kaukasische werkwoordconstructies te ontleden. Of terwijl ik gehaktballen sta te draaien. Geen probleem. Ik kan er zelfs op dansen als het helemaal niet aanstaat.

Behalve van de ritmes hou ik van de intense stemmen en teksten, de clips waarvoor niks gespaard wordt en de verrassende fashion keuzes, zoals de liessandalen hierboven, die afkomstig zijn uit deze clip:

De jurken die in deze clip voorkomen zijn eigenlijk niet zozeer jurken, als wel een soort gordijntjes voor Didanovic’ ondergoed. Gordijntjes die het grootste gedeelte van de tijd ook open staan. Ik ben daar wel voor. Ondanks mijn opvoeding hou ik zonder spoor van ironie van glitters, goud en muziek zonder gitaren (geen gitaren is geen randvoorwaarde , ik luister namelijk niet alleen maar Balkan, maar glitter is wel vrij principieel). Zoals dit recente meesterwerk van Lepa Brena, wat bewijst dat puni-gordijntjes boven de vijftig ook nog best kunnen.

Ze zingt, “het hart van deze koningin is geen object. Het is je eigen schuld dat je geen koning kon zijn.” Zoals ik al zei. Intense teksten. Een beetje levensinspiratie voor mijn oude dag.